Το ξενοδοχείο (5* με δυναμικότητα 141 κλινών) της παρούσας μελέτης τοποθετείται στο Πυθαγόρειο Σάμου.
Η αρχιτεκτονική επέμβαση στην περιοχή καλείται να αντιμετωπίσει δύο κύρια ζητήματα. Αφενός την ύπαρξη του ιδιαίτερα χαρακτηριστικού για το ελληνικό τοπίο φυσικού ανάγλυφου - βραχώδες με έντονη κλίση και χαμηλή βλάστηση - και αφετέρου την γειτνίαση με τον εξαιρετικής σημασίας αρχαιολογικό τόπο του Ευπαλινείου.
Η αρχιτεκτονική ομάδα καλούμενη να προσεγγίσει αυτά τα δύο σημαντικά στοιχεία της περιοχής επέλεξε μια αρχιτεκτονική έκφραση που πλήρως υποτάσσεται στον συγκεκριμένο τόπο. Η αρχιτεκτονική μετατοπίζεται από την κατασκευή κτιριακής μάζας, στον διακριτικό χειρισμό του τοπίου.
Η έντονη κλίση δίνει την δυνατότητα για μια εξαιρετικά ήπια επέμβαση με μικρές εκσκαφές που τοποθετεί τμήματα γραμμικών όγκων παράλληλα με τις υψομετρικές καμπύλες. Αυτή η χειρονομία έχει κύρια αναφορά στην συνηθέστερη κατασκευή στο τοπίο των ελληνικών νησιών, αυτή της πεζούλας. Κατ΄ αναλογία με αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο διαμόρφωσης του φυσικού τοπίου, το ξενοδοχείο της παρούσας μελέτης εκφράζεται με την δημιουργία διαδοχικών επιπέδων. Τα δώματα των γραμμικών όγκων φυτεύονται έτσι ώστε να αποκατασταθεί πλήρως η συνέχεια του φυσικού ανάγλυφου.
Το οικοδομικό σύστημα στο οποίο υπακούει αυτή η αρχιτεκτονική έχει άμεσες αναφορές στο αρχέγονο σύστημα της δοκού επί στύλου, το οποίο συναντάται επανηλλημένα στην κλασσική και παραδοσιακή αρχιτεκτονική.
Οι καθαρές μορφές που προκύπτουν εκφράζονται με τα υλικά του ίδιου του τοπίου: το ξύλο και η φυσική πέτρα σε συνδυασμό με ανεπίχριστο σκυρόδεμα ειδικής επεξεργασίας της επιφάνειάς του (χτυπημένο) για την διαμόρφωση περιορισμένων στοιχείων (πλάκες) έτσι ώστε η τελική του μορφή να προσομοιάζει με πέτρα.
Η εξαιρετική καθαρότητα των μορφών, η φειδωλή χρήση των υλικών του τόπου και η παντελής απουσία διακόσμησης ανάγει την αρχιτεκτονική έκφραση σε αρχιτεκτονική αρχαιολογία.
